po raz pierwszy w historii tego Festiwalu wygrali dwaj mężczyźni. Piosenka ta w jego interpretacji zajęła 21. miejsce na liście przebojów Hit Parade Italia 1954, podczas gdy wersja Giorgio Consoliniego uplasowała się na 13. pozycji. W tej samej edycji Gino Latilla zaprezentował też kilka innych piosenek, z których „...E la barca tornò sola”, wykonana z Duo Fasano i Franco Riccim, zajęła 3. miejsce. Pozostałe piosenki to: „Arriva il direttore” (z Carlą Boni, Duo Fasano i Quartetto Cetra), „Piripicchio e Piripicchia” (z Quartetto Cetra) i „Una bambina sei tu” (z Natalino Otto). W roku 1957 zaprezentował na Festiwalu 5 piosenek, z których najwyżej uplasowały się: „Scusami” (3. miejsce), wykonana w parze z Toniną Torrielli i „Casetta in Canadà” (4. miejsce), największy przebój tej edycji Festiwalu, wykonana wspólnie z Carlą Boni i Duo Fasano w parze z Glorią Christian i zespołem Poker di Voci. W 1958 roku zajął w San Remo 3. miejsce z piosenką „Amare un’altra”, wykonaną w parze z Nillą Pizzi, natomiast w 1959 roku był drugi z piosenką „Io sono il vento”, wykonaną w parze z Arturo Testą. Słabiej wypadł w 1960 roku, gdy jego piosenki „Vento pioggia… scarpe rotte” i „Invoco te”, wykonane w parze z Mirandą Martino nie zakwalifikowały do finalu.