Dzięki zdobytej ogromnej wiedzy i doświadczeniu stał się w Rosji jednym z najwybitniejszych specjalistów, w 1918 został krajowym specjalistą, a Wydział Agronomiczny Uniwersytetu w Astrachaniu przyznał mu tytuł profesora.
Przemiany związane z rewolucją październikową oraz odzyskanie przez Polskę niepodległości sprawiły, że Jan Tomaszewski podjął decyzję o powrocie do ojczyzny, ze względów proceduralnych i politycznych udało mu się to dopiero w maju 1922. Przyjazd z wrogiej Polsce Rosji Radzieckiej dopiero po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej został przez środowisko naukowe odebrany chłodno i nieufnie, co sprawiło, że mimo wybitnych osiągnięć jedyną propozycją, którą otrzymał Jan Tomaszewski było stanowisko asystenta w PINGW w Puławach. W 1925 został kierownikiem działu gleboznawstwa, a rok później na Wydziale Rolniczo-Lasowym Politechniki Lwowskiej uzyskał stopień doktora nauk technicznych. Podstawą była publikacja pracy Powstanie i właściwości wody gruntowej w piaskach wydmowych zawierającej wnioski z trwających ponad dziewięć lat badań półpustyń astrachańskich. W 1936 Jan Tomaszewski przedstawił na Uniwersytecie Poznańskim rozprawę z zakresu gleboznawstwa i uzyskał stopień doktora habilitowanego.