Zasada działania modelu Millera-Orra Model pozwala na ustalenie górnego i dolnego limitu dla środków pieniężnych oraz docelowej wartości tego salda niezbędnej do sprawnego funkcjonowania przedsiębiorstwa. Aby poprawnie zastosować model Millera-Orra należy wyznaczyć parametry umożliwiające zarządzanie poziomem środków pieniężnych. dolny limit gotówki – poniżej tego limitu przedsiębiorstwo może nie regulować w terminie zobowiązań; jest to określony indywidualnie przez każde przedsiębiorstwo stan środków pieniężnych, którego przekroczenie (spadek poniżej wysokości tego limitu) grozi utratą płynności finansowej. Limit dolny jest określany ekspercko i opiera się na dotychczasowych doświadczeniach w zakresie zarządzania gotówką; górny limit gotówki – jest to taki poziom środków pieniężnych, którego utrzymanie nie ma uzasadnienia ekonomicznego, bowiem przedsiębiorstwo ponosi wysokie koszty utraconych korzyści; limit ten jest obliczany zgodnie ze wzorem:
gdzie: – górny limit gotówki, – poziom optymalny, – dolny limit gotówki.
poziom odnowienia gotówki (optymalny punkt odnowienia gotówki) – optymalna wielkość gotówki utrzymywanej przez firmę, czyli taki poziom środków pieniężnych, wokół którego powinny oscylować dzienne jej stany;