Pod koniec lat 80. XX wieku samolot (który otrzymał szwedzkie oznaczenie TP88) rozpoczął próby w powietrzu z makietą radaru, a na początku kolejnej dekady w powietrze wzniosła się w pełni sprawna maszyna. Maszyna Swearingen Metroliner miała być jedynie demonstratorem technologii, docelowo zakładano wykorzystanie innego samolotu w roli nosiciela systemu radarowego. Brano pod uwagę samoloty typu Lockheed C-130J Hercules, Fokker 50 i Saab 340. Pomyślny przebieg prób zaowocował w 1993 roku zamówieniem przez szwedzkie Siły Powietrzne sześciu maszyn typu Saab 340B, z tego czterech wyposażonych w system wczesnego ostrzegania. Model 340B był wersją przystosowaną do operowania w niskich temperaturach i dużych wysokościach. 17 stycznia 1994 roku oblatano pierwszy egzemplarz Saaba 340B zmodyfikowanego pod kątem instalacji radaru. Formalnie dostawy nowych maszyn, już z zainstalowanym radarem, rozpoczęły się w 1997 roku (rok wcześniej dostarczono pierwszy egzemplarz przeznaczony do prób).
Użytkownicy thumb|Szwedzki S100B Argus nb. 003 Do kwietnia 1999 roku dostarczono wszystkie sześć zamówionych samolotów.