Formalny kontrakt na budowę dopplerowskiego radaru pracującego w paśmie S (w terminologii NATO E/F) z anteną z aktywnym skanowaniem elektronicznym, ze 192 półprzewodnikowymi modułami nadawczo-odbiorczymi pracującymi w paśmie od 3,1 do 3,3 GHZ, firma Ericsson Microwave Systems podpisała w 1985 roku. Trzy lata wcześniej, w 1982 roku, nawiązano współpracę z amerykańską firmą Fairchild Aircraft, producentem samolotu Fairchild Metro III, który został wybrany na nosiciela całego systemu.
W 1983 roku rozpoczęto wstępne prace mające przystosować maszynę Fairchilda do montażu radaru, w tym próby modeli w tunelu aerodynamicznym. Dwa lata później przystąpiono do budowy prototypu. Antena radaru umieszczona została w długim na 9 metrów zasobniku wykonanym z materiałów kompozytowych, kevlaru i włókna węglowego. Zakres widzenia na burtę radaru wynosił 120°. Radar nie obejmował swoim zasięgiem dużych stref z przodu i z tyłu. Zakładano, że problem ten zostanie rozwiązany dzięki dobremu planowaniu misji, jak również współdziałaniu kilku maszyn. Zasięg wykrywania celu wielkości myśliwca określono na 300 km. Zakładano również w przyszłości uzyskanie zdolności do wykrywania celów morskich i/lub lądowych. Pojemnik z anteną radaru umieszczono nad kadłubem wspierając go na zastrzałach.