"Nowy Konstantyn", jak propaganda grecka nazywała Michała, początkowo chciał uzyskać od Wilhelma władzę nad całym Peloponezem ale wobec oporu ze strony księcia ostatecznie zadowolił się przejęciem władzy nad kilkoma strategicznymi twierdzami z których najważniejsze były Monemwazja, Mistra i Maina.
Osłabione przez Greków księstwo nie było w stanie wykorzystać zwycięstw spod Karydi i Orei. Nie mogło sobie również pozwolić na dalsze walki. Wenecjanie i triarchowie również nalegali na zawarcie pokoju. Wydarzenia z 1261 roku uzmysłowiły wszystkim że najgroźniejszym przeciwnikiem jest teraz odrodzone Cesarstwo Bizantyjskie. Wojna zakończyła się więc powrotem do status quo. Wilhelm uznał Grapellę za władcę północnej triarchii a wszyscy triarchowie uznali księcia Achai za suzerena. Największe korzyści z wojny odniosła Wenecja, która zwiększyła swoje i tak już znaczące wpływy na EubeiMiller 1908, ss. 117–118; Setton 1976, ss. 80–81.
Przypisy
Bibliografia Dourou-Iliopoulou Maria, Το Φραγκικό Πριγκιπάτο της Αχαΐας (1204-1432). Ιστορία. Οργάνωση. Κοινωνία [The Frankish Principality of Achaea (1204-1432). History. Organization.