Dołączył do nich siostrzeniec Wilhelma II, Geoffroy de BruyeresMiller 1908, ss. 104–105; Setton 1976, ss. 79–80..
Księstwo Achai odpowiedziało szeregiem najazdów na posiadłości weneckie oraz zbrojnym najazdem na Attykę. Wilhelm zrozumiał jednak że jego wrogowie nie przestraszą się demonstracji siły i dlatego podjął plan opanowania całego księstwa Aten. Jego wojska zgromadziły się w Nikli, po czym przekroczyły przesmyk Koryncki. Do decydującego starcia doszło nieopodal góry Karydi, leżącej na drodze z Megary do Teb. Wojska koalicji zostały rozbite przez rycerstwo Achai. Guy de la Roche i inni łacińscy panowie musieli salwować się ucieczką do Teb. Wilhelm podążył za nimi i obległ miasto ale wkrótce musiał się wycofać. Rycerze łacińscy żyjący na Wschodzie byli zazwyczaj mocno ze sobą powiązani, żenili się między lokalnymi rodami, uczestniczyli we wspólnych wyprawach czy tych samych turniejach. Po bitwie pod Karydi w czasie której poległo wielu łacinników, rycerstwo walczące bo obydwu stronach zrozumiało, że jest to konflikt bratobójczy i zaczęło żądać zakończenia walk. Do tego apelu dołączył się również kościół katolicki. Wilhelm w końcu zgodził się i po tym jak Guy de la Roche obiecał stawić się przed Wysokim Sądem, zarządził odwrótMiller 1908, ss. 105–106.Setton 1976, s.