Setton 1976, s. 79..
Powstanie koalicji i bitwa pod Karydi Wilhelm II, wiedząc że nie jest w stanie przeciwstawić się morskiej potędze Republiki, zwrócił się z propozycją sojuszu do Genueńczyków, rywalizujących z Wenecjanami o dominację w handlu śródziemnomorskim. Wilhelm już raz współpracował z Genuą, pomagając jej wojskom opanować Rodos w 1248 roku. Genueńczycy oczywiście zgodzili się a ich flota, operując z bazy w Monemwazji, zaczęła atakować weneckie statki. Po stronie księstwa Achai opowiedział się również Otton de Cicon, baron Karystos, kontrolujący strategicznie ważny przylądek Cavo de OroMiller 1908, s. 105; Setton 1976, s. 80.. Większość łacińskich panów w Grecji była jednak wrogo nastawiona do Wilhelma II, obawiając się jego ambicji i dążenia do hegemonii. Latem 1256 roku Guy de la Roche, władca Aten i Teb, oraz jego brat opowiedzieli się po stronie triarchów. W świetle prawa feudalnego czyniło to z nich buntowników ponieważ obaj byli lennikami książąt Achai- Guy jako pan Argos i Naupli a Wilhelm de la Roche jako baron Veligosti i Damali. Wspomniany sojusz Eubejczyków z Wenecją został zawarty w Tebach a wojska ateńskie wspomagały Wenecję w walkach z Achajczykami na Eubei. Po stronie rebeliantów opowiedzieli się także Tomasz II d'Autremencourt, senior Salony i Ubertino Pallavicini, markiz Bodonitzy.