Opis słowny Ten sposób stosowany jest w przypadku prostych funkcji, lub gdy charakteryzowane są pewne specyficzne własności funkcji. Np. „funkcja ma wartość jeden, gdy a jest różne od b, lub c jest równe b” lub „dla indeksów nieparzystych funkcja jest równa zero”.
Tablica prawdy W tablicy wypisuje się wszystkie kombinacje zmiennych wejściowych oraz odpowiadające im wartości funkcji. W pierwszej kolumnie (oznaczonej #) można wpisać odpowiednie indeksy dziesiętne.
Gdy funkcja posiada niewiele jedynek (zer), wówczas do tablicy wpisuje się tylko te wiersze dla których funkcja jest równa jeden (zero).
# A B C f 0 0 0 0 1 1 0 0 1 1 2 0 1 0 1 3 0 1 1 – 4 1 0 0 1 5 1 0 1 0 6 1 1 0 1 7 1 1 1 0
Mapa Karnaugha
Jest to przekształcona tablica prawdy, przedstawiona w postaci prostokątnej tablicy, gdzie indeksy dwójkowe zostały pogrupowane tak, by spełniały własności kodu Graya.
A\BC 00 01 11 10 0 1 1 – 1 1 1 0 0 1
Kanoniczna postać sumy Dowolną funkcję boolowską można rozłożyć na dwa składniki w następujący sposób (jest to tak zwane twierdzenie o rozkładzie):
Postępując w ten sposób, dla wszystkich argumentów otrzymamy sum iloczynów minitermów i wartości funkcji o stałych argumentach, np.
Ponieważ iloczyn można zatem usunąć (nie pisać) wszystkie iloczyny w których funkcja ma wartość zero.