Śmierć i życie wielkich miast Ameryki Po kilku skutecznych atakach na późnomodernistyczną urbanistykę lat 50., m.in. w przemówieniu wygłoszonym w 1956 roku na Harvardzie i w kontrowersyjnym felietonie Śródmieście jest dla ludzi (Downtown is for People)Tekst oryginalny: http://fortune.com/2011/09/18/downtown-is-for-people-fortune-classic-1958/. opublikowanym w magazynie „Fortune” w 1958 rokuFlint, Wrestling with Moses, s. 26–27., Jane Jacobs zyskała renomę jednej z czołowych przeciwniczek procesu odnowy miejskiej (urban renewal) – szeroko zakrojonej przebudowy centralnych części miast amerykańskich. Jej obserwacjami zainteresowała się Fundacja Rockefellera, która w 1958 roku przyznała Jane Jacobs grant na napisanie książki oceniającej przemiany w przestrzeni miast amerykańskich od połowy lat 50. do połowy lat 60.
Rezultatem była wydana w 1961 roku książka Śmierć i życie wielkich miast Ameryki. Już w pierwszym zdaniu, Jacobs wyraźnie określa swoją pozycję pisząc, że „ta książka to atak na obowiązujące metody planowania i przebudowywania miast”Jacobs, Śmierć i życie wielkich miast Ameryki, s. 21..