POTS Zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej (POTS) należy do pierwotnych form dysautonomii i jest zdecydowanie najczęściej występującą. Dotyczy 0,2% populacji i nawet do 1% nastolatków. Znakiem rozpoznawczym jest wzrost tętna o co najmniej 30 uderzeń na minutę (u nastolatków o 40) w ciągu 10 minut po zmianie pozycji z leżącej na pionową. Jest to spowodowane niewłaściwym przepływem krwi w organizmie z powodu nieprawidłowo działającego autonomicznego układu nerwowego. Podczas próby ortostatycznej często występuje sinienie oraz lekko fioletowy kolor obwodowych części ciała (głównie dłoń i stóp). Zjawisko to nie występuje w pozycji leżącej. Jest on przeważnie diagnozowany za pomocą testu pochyleniowego.
POTS generuje szereg objawów, zarówno bezpośrednio związanych z nim (np. tachykardia), jak i pośrednio (np. bóle głowy). Są one różnorodne i mają różne nasilenie u różnych osób, jak i u tej samej osoby w ciągu dnia. Podobnie jak w przypadku wielu innych form dysautonomii, stosuje się leczenie objawowe. Najnowsze badania donoszą, że najskuteczniejsze w leczeniu POTS są beta-blokery, które okazały się skuteczne w zdecydowanej większości przypadków.