Do pierwotnych form dysautonomii należą: zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej (POTS) – najczęstsza forma, dotykająca 0,2% ludzi (w tym 1% nastolatków) omdlenia wazowagalne zespół Shya-Dragera rodzinna dysautonomia
Natomiast wtórna dysautonomia towarzyszy innym schorzeniom medycznym takim jak stwardnienie rozsiane, choroby autoimmunologiczne, reumatoidalne zapalenie stawów, celiakia, zespół Sjögrena i zespół Parkinsona.
Niektóre z nich są zaliczane do grupy chorób tkanki łącznej, m.in. zespół Ehlersa-Danlosa. 28 września 2016 opublikowano wyniki badań wskazujące na liczne asocjacje między zespołem Ehlersa-Danlosa a czynnikami dysautonomii, niezależnie od odczuwania bólu czy psychopatologii. Dysautonomia niekiedy rozwija się na skutek stosowania sztucznych chemioterapeutyków z grupy fluorochinolonów