Nie mniej rewelacyjne okazało się odkrycie występowania w białoruskim jeziorze Wołłosowo trzech gatunków skorupiaków uznanych za reliktowe, były to Mysis oculata relicta Loven, Pantoporeia affinis Bruzelius i Calanus macrurus Sars. Spośród 118 gatunków psammobiontów (psammonitów) i psammofili wyodrębnił 8 grup ekologicznych, kryterium tego podziału były cechy środowiska tj. pH i utlenialność. Odkrył nowe gatunki i rodzaje wrotków będących pasożytami i komensalami, które żyją w jamach skrzelowych raków oraz na ciałach ośliczek, kiełży i karpi. Ponadto badał przebieg zmian temperatur wody w polskich jeziorach podczas przedwiośnia. Po 1939 opracował syntezę fauny wrotków występujących na terenie Polski oraz dokonał charakterystyki limnologicznej i rybackiej Polesia oraz przeprowadził nomenklaturę i usystematyzował bibliografię wrotków. Dokonał również własnej typologii polskich jezior opartej na przeprowadzonych w latach trzydziestych badaniach. Organizował ekspedycje limnologiczne na Polesie, reprezentował Polskę na Międzynarodowych Kongresach Limnologicznych w Amsterdamie /1932/, Belgradzie /1934/ i Paryżu /1937/.