Przy nieograniczonej widoczności powyżej górnego płata ze stanowisk załogi, widoczność podkadłubowa była jednak słaba, zarówno dla strzelca-obserwatora, jak i pilota, któremu utrudniało to lądowanie, prowadząc do licznych wypadkówGrosz (1995), s.3. Początkowy brak karabinu maszynowego pilota uzupełniono dopiero od drugiej serii produkcyjnej.
Już pod koniec 1916 roku nowsze maszyny sprawiły, że „Walfisch” (Wieloryb) przestał odpowiadać wymogom pola walki. W służbie operacyjnej pozostawał do wiosny 1917 roku, kiedy stopniowo zaczęto go wycofywać do eskadr szkolnych. Ostatecznie wycofano je z frontu w czerwcu 1917Grosz (1995), s.4-5. Do znanych lotników pilotujących tę maszynę należeli Eduard von Schleich i Hermann Köhl.
Opis konstrukcji thumb|left|Silnik Mercedes D.IIIa eksponowany w MLP w Krakowie Dwupłat o konstrukcji mieszanej, przeważnie drewnianej. Kadłub półskorupowy, zbudowany z warstw z pasków sklejki na szkielecie drewnianym, pokrytych dodatkowo płótnem. Pokrycie kadłuba przy silniku stanowiła blacha aluminiowa. Płaty drewniane o kształcie prostokątnym, pokryte płótnem, połączone ze sobą parą pojedynczych słupków i usztywnione cięgnami stalowymi. Podwozie klasyczne – stałe.