Władysław Arcimowicz (1933) w rodzicach Assunty chce widzieć filozofię patrystyczną i scholastyczną, a w dziewczynie ich syntezę z wiarą ludową, zaś w poemacie oprócz śladów przeżyć poety również wyraz jego poglądów na sztukę. Wacław Borowy (1937) apeluje, by czytać utwór jako historię sieroty, która straciła mowę pod wpływem traumatycznych przeżyć i poety, który pokochał jej piękno i głębię duszy, wznoszącej oczy ku niebu, wreszcie damy, która chce dziewczynę wydać za łajdaka.
Zofia Szmydtowa widzi w Assuncie obraz rozwoju człowieka pod wpływem miłości pojętej w duchu platońskim. Mieczyslaw Jastrun (1959) przyrównuje poemat do białego kwiatu - bezkrwawej tragedii. Dla Mieczysławy Buczkówny (1967) - to dramat spraw ostatecznych o niezwykle skomplikowanej strukturze.
Uwagi
Przypisy . . . . . . . .
Bibliografia
Kategoria:Polskie poematy Kategoria:Utwory literackie z 1870 Kategoria:Utwory literackie napisane oktawą Kategoria:Poematy Cypriana Kamila Norwida