Po fiasku tych planów poeta zwrócił się pod koniec 1882 roku listownie do Józefa Bohdana Zaleskiego, który okazał się przed laty inteligentnym czytelnikiem Wandy i Quidama, z prośbą, by przeczytał jego małe arcydzieło. Czystopis Assunty rzeczywiście trafił do Zaleskiego, ale Norwid nie zdążył już poznać jego sądu, w pół roku później pożegnał się bowiem z tym światem. Zaleski dotrzymał danej obietnicy, nie tylko utwór przeczytał, ale wysoko go oceniwszy polecił synowi, by postarał się wydać ją drukiem. Ostatecznie w 1890 roku Dionizy Zaleski przekazał tekst poematu Józefowi Kallenbachowi, licząc na rozległe stosunki profesora. U Kallenbacha kopia poematu przeleżała kilkanaście lat. Dopiero ogłoszenie w 1905 ósmego tomu Chimery, przynoszącego rehabilitację twórczości Norwida, skłoniła Kallenbacha do zajęcia się publikacją utworu. Miała ona miejsce we lwowskim Przewodniku naukowym i literackim w 1907 roku.