Kurt Aland zaklasyfikował tekst fragmentu do kategorii II.
W 2 J 3 stosuje wariant παρα Ιησου Χριστου (od Jezusa Chrystusa), przeciwko wariantowi παρα Κυριου (od Pana), w czym jest zgodny ze współczesnymi wydaniami Novum Testamentum Graece Nestle-Alanda.
W 2 J 6 stosuje wariant η εντολη εστιν (przykazanie jest), w czym jest zgodny z wydaniami Nestle-Alanda.
W 2 J 6 wspiera wariant ινα καθως (wespół z 01, 03, 022, 33, 69, 323, 614, 1241, 1739) przeciw καθως (jak mają wydania Nestle-Alanda).
W 2 J 7 wspiera wariant εξηλθον (wyszedł), wespół z , 01, 02, 03 i 044, przeciwko wariantowi εισηλθον (wszedł, wspieranemu przez 025, 049 i rękopisami tradycji bizantyjskiej. Wariant fragmentu jest zgodny ze współczesnymi wydaniami Nestle-Alanda.
W 2 J 7 αντιχριστος (antychryst) jest bez rodzajnika, podobnie jak 01, 322, 323, 1241.
W 2 J 9 wspiera wariant προαγων (wespół z 01, 02, 03, vg, cop) przeciwko wariantowi παραβαινων (025, 044, Byz). Wariant fragmentu jest stosowany w wydaniach Nestle-Alanda.
Historia Fragment został znaleziony zimą 1913–1914 przez J. de M. Johnsona w Antinoopolis (Asz-Szajch Ibada) w Egipcie, wraz z innymi rękopisami. W 1950 roku tekst fragmentu wydał Colin Henderson Roberts. Guglielmo Cavallo wydał jego faksymileP. Ant. 1 12 (C.H.