Po II wojnie światowej przez kilka miesięcy przebywał w Austrii, w obozie dla dipisów (od DP – Displaced Persons, jak określano byłych więźniów i jeńców niemieckich obozów, którzy po wojnie nie powrócili do swego kraju oraz zdani byli na pomoc aliantów m.in. w kwestii aprowizacji). Później trafił do Niemiec, gdzie przebywał w różnych obozach przejściowych. W styczniu 1946 roku zwyciężył w zorganizowanych przez armię amerykańską Żydowskich Mistrzostwach Bokserskich w Monachium. Za zwycięstwo w tym turnieju otrzymał od generała Luciusa Claya brązową statuetkę Apollona.
W połowie 1946 roku Haft wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie zamieszkał w Nowym Jorku i kontynuował karierę bokserską na poziomie zawodowym. Swoją pierwszą zawodową walkę w USA stoczył 6 sierpnia 1948 roku z Jimmym Lettym, wygrywając przez KO. Do końca 1948 roku stoczył jeszcze 9 walk, wszystkie zakończone zwycięstwem. Pierwszą porażkę zanotował 5 stycznia 1949 roku w swojej 11. walce, w której jego przeciwnikiem był rutynowany Irlandczyk Pat O’Connor. 28 marca 1949 roku w Miami przegrał przez TKO w dziewiątej rundzie pojedynek ze znanym polskim bokserem, Henrykiem Chmielewskim. 18 lipca 1949 roku w Providence, Haft, mając za sobą 19 zawodowych walk, skrzyżował rękawice z niepokonanym w całej karierze Rockym Marciano (bilans 49-0-0, 43 KO).