1952–1958 W 1952 w Egipcie doszło do rewolucji, podczas której Wolni Oficerowie obalili monarchię i ustanowili republikę. Polityka zagraniczna Egiptu zaczęła opierać się na hasłach panarabskich, z akcentami panislamskimi. Egipt sprzeciwiał się powstaniu Paktu Bagdadzkiego, gdyż prowadził on do nadmiernego wzrostu Iraku. Egipt zaczął przewodzić blokowi krajów arabskich, które nie zgodziły się na współpracę z Zachodem. Pod wrażeniem tych wydarzeń w Syrii doszło do sporu o dalszą orientację w polityce zagranicznej. Swoich zwolenników miała zarówno opcja prozachodnia, jak i proegipska (oznaczająca także współpracę z ZSRR i krajami Bloku Wschodniego). Polityków syryjskich zniechęcało jednak silne poparcie Stanów Zjednoczonych dla nieuznawanego przez Syrię Izraela. Zwyciężyła zatem orientacja proegipska, czego wyrazem stało się zawarcie syryjsko-egipskiego układu o wspólnym dowództwie wojskowym z siedzibą w Damaszku w październiku 1955. W lutym roku następnego Syria przyłączyła się do prowadzonych przez Egipt negocjacji w sprawie zakupu broni z ZSRR. W kwietniu syryjski oddział partii Baas po raz pierwszy sformułował postulat unii obu państw.