W tym okresie pozostawał oficerem nadetatowym 75 pułku piechoty w Królewskiej Hucie.
W lipcu 1927 roku został przeniesiony do nowo powstałej PKU Żywiec na stanowisko kierownika II referatu. We wrześniu 1930 roku został przydzielony do nowo powstałej PKU Lublin Miasto na stanowisko kierownika II referatu. W czerwcu 1934 roku został przydzielony do PKU Konin na stanowisko II referenta, która 1 września 1938 roku została przemianowana na Komendę Rejonu Uzupełnień Konin. Od lutego 1939 roku pracował w Departamencie Uzupełnień Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie.
Zawarł związek małżeński z Janiną Ganowicz, współzałożycielką konińskiego PTK, z którą miał syna.
W sierpniu 1939 roku powrócił do Konina, a 5 września z personelem PKU, został ewakuowany do Warszawy. W czasie kampanii wrześniowej walczył w obronie Warszawy. Pełnił funkcję adiutanta Załogi Cytadeli. W związku z kapitulacją stolicy 28 września1939 roku dostał się do niewoli niemieckiej. Resztę okupacji spędził w Oflagu XIB Braunschweig i IIC Woldenberg. Po zajęciu obozu jenieckiego przez Armię Czerwoną dwukrotnie próbował powrócić do czynnej służby wojskowej, jednak bezskutecznie. Do przejścia na emeryturę w 1960 roku pracował jako urzędnik w Polskich Zakładach Zbożowych, a później w Spółdzielni Stolarskiej w Koninie.