16 lutego 1918, podczas przebijania się oddziałów II Brygady przez front pod Rarańczą, dostał się wraz z tylną strażą pułku do niewoli austriackiej. Osadzony w obozie Bustyhaza, potem w Talaborfalva na Węgrzech. Za bunt przeciwko Austro-Węgrom skazany został na karę śmierci, ostatecznie zmienioną na zesłanie na front włoski – skąd zbiegł w przebraniu palacza. Wkrótce przedostał się do Krakowa, gdzie brał udział w zdobywaniu austriackich koszar.
Od 2 grudnia 1918 roku walczył w powstaniu wielkopolskim, w bojach pod Skalmierzycami, Boczkowem, Ostrowem i Krotoszynem. Razem z Władysławem Wawrzyniakiem organizował batalion pograniczny w Szczypiornie, w którym dowodził kompanią karabinów maszynowych.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 850. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 2 pułk piechoty Legionów. Do października 1919 był oficerem ewidencyjnym w Powiatowej Komisji Uzupełnień w Kaliszu, potem od października 1919 do grudnia 1920 oficer ewidencyjny w PKU Wadowice. Od grudnia 1920 do 1922 oficer ewidencyjny w PKU w Piotrkowie Trybunalskim. Do lata 1927 roku pełnił służbę w Powiatowej Komendzie Uzupełnień Nowy Targ na stanowisku referenta, a od lutego 1926 roku – kierownika II referatu poboru.