Po odrzuceniu korony Czech przez Karola Zuchwałego z Burgundii oraz Fryderyka II z Brandenburgii konfederaci zaoferowali koronę Maciejowi Korwinowi, królowi Węgier a jednocześnie zięciowi Jerzego. 31 marca 1468 roku Korwin rozpoczął działania przeciwko królowi Czech zajmując Třebíče, Ołomuniec i Brno wraz z częścią Moraw. Jednakże podczas marszu w kierunku Kutnej Hory 28 lutego 1469 został otoczony w okolicach Vilémova przez siły Jerzego. Korwin w rozmowie z teściem w Ùhrowie przystał zobowiązał się zaniechać działań przeciw Podiebradowi oraz pośredniczyć między królem a papieżem. W czasie następnego spotkania w miejscowości Uhelná Příbram przyrzekł także wycofać wojska z Czech.
Wkrótce jednak Korwin złamał słowo. 3 maja 1469 został okrzyknięty antykrólem przez przedstawicieli Unii Zielonogórskiej w Ołomuńcu. Kolejne uznały go za króla księstwa śląskie. 5 czerwca 1469 roku Podiebrad zrezygnował z zabiegania o dziedziczenie tronu i przeforsował na sejmie królestwa czeskiego wybór na przyszłego króla Czech Władysława II, syna Kazimierza IV Jagiellończyka. Jerzy kontrolował wówczas Czechy właściwe i Hrabstwo Kłodzkie, podczas gdy tzw.