Woda spływała do odkrytych zbiorników, skąd była przenoszona do wykutych pod domami skalnych cystern. Jej nadmiar przechowywano w przykrytym arkadami rezerwuarze o wymiarach 18×10×3 m i objętości około 400 m³.
Z okresu późnonabatejskiego, tj. z drugiej połowy II wieku, pochodzą odnalezione kapitele, ornamenty architektoniczne i murarka, wykonana metodą obróbki ukośnej. Domostwa budowano jako swego rodzaju twierdze. Ich centralną częścią był wewnętrzny dziedziniec. Zabudowania stanowiły poszczególne skrzydła, wznoszone wokół niego. Do środka domostwa prowadziło jedno wejście. Fasady domostw nie miały okien i dodatkowych drzwi. Dziedziniec otoczony był galerią, wspartą na filarach. Każde ze skrzydeł domostwa miało własną klatkę schodową. W jej centrum znajdował się filar z wybitymi w nim schodami. Wszystkie klatki schodowe były połączone galeryjkami, z których prowadziły wejścia do pomieszczeń użytkowych. Przy dwóch domostwach odkryto stajnie w formie bazylikalnej. W środku stajni położony był kwadratowy dziedziniec, po którego bokach znajdowały się dwie wąskie nawy z łukowatymi oknami, przy których stały kamienne koryta. Wejścia do naw zamykane były łukowatymi wrotami.