Przez środek miasta przebiegała dolina, dzieląca je na dwie części. W części zachodniej, na niewielkim wzniesieniu, znajdował się akropol. Otaczający miasto od północy i północnego zachodu płaski teren przegrodzono fortyfikacjami, mającymi stanowić zaporę dla plemion koczowniczych. Zajmujące powierzchnię około 5 hektarów miasto posiadało tylko jedną ulicę, zabudowa nie miała charakteru zwartego. Wielopokoleniowe domostwa były rozległymi strukturami o dwóch lub trzech piętrach, największe z nich zajmowało powierzchnię 2000 m². Z okresu nabatejskiego pochodzą warownia, zbudowana na planie kwadratu o boku 10 m wieża obserwacyjna oraz położony poza murami miasta karawanseraj. Jedną z budowli z tego okresu jest tzw. pałac. Wejście do niego zlokalizowane było od strony południowej i prowadziło do westybulu o wymiarach 6×2,8 m. Od strony zachodniej przylegały do niego strażnica i wieża obronna. Z westybulu przechodziło się na dziedziniec o wymiarach 13×8,5 m. Od wschodu dziedziniec otaczały salon, biblioteka, kuchnia, pokoje dla służby i dwa magazyny, od zachodu – pomieszczenia gospodarcze, od północy – apartamenty mieszkalne. W tymże stuleciu w mieście powstała łaźnia na wzór rzymski oraz zbiornik na doprowadzaną kanałami z okolicznych wadi wodę, pozyskiwaną z przegrodzonych jaru i dwóch mniejszych wadi.