W monarchii Habsburgów znalazły się diecezje najbardziej oporne wobec postanowień synodu zamojskiego, które tutaj zaczęły funkcjonować obok innych wspólnot greckokatolickich.
Wraz z rozwojem ukraińskiej świadomości narodowej Kościół galicyjski zaczął nabierać cech Kościoła narodowego, z drugiej strony nasilały się dążenia do usunięcia elementów o genezie łacińskiej i wprowadzenia tradycji typowych dla Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.
Silny w Kościele galicyjskim nacjonalizm ukraiński powodował też reakcję w postaci konwersji części wiernych (na obrządek łaciński lub prawosławie – schizma tylawska) bądź tworzenia struktur autonomicznych jak Apostolska Administracja Łemkowszczyzny.
Dorobek Kościoła unickiego w I Rzeczypospolitej w zakresie tradycji liturgicznych został w dużej mierze zaprzepaszczony. Obecnie zazwyczaj za kontynuatora tego Kościoła uważa się Kościół katolicki obrządku bizantyjsko-ukraińskiego, najliczniejszy Kościół greckokatolicki, w którego strukturach znajdują się eparchie posiadające ciągłość tradycji (ale nie nieprzerwaną) z diecezjami unickimi: lwowską, przemyską (obecnie archieparchia przemysko-warszawska), kijowską (archieparchia kijowska utworzona w 1996 r.) oraz częściowo łucko-ostrogską (egzarchia łucka utworzona w 2008 r.).