Po wyborach parlamentarnych w Syrii w 1956 partia utworzyła koalicję rządową z Partią Ludową i wprowadziła do rządu Sabriego al-Asalego swoich przedstawicieli. Od początku postulowała, by Syria podjęła negocjacje z Egiptem w sprawie zawarcia przez oba kraje unii. Elitę władzy w Egipcie od rewolucji w 1952 tworzyli działacze wywodzący się z ruchu Wolnych Oficerów; jego przywódca Gamal Abdel Naser był prezydentem kraju (on też jako pierwszy wystąpił z koncepcją integracji egipsko-syryjskiejW. Roszkowski, Półwiecze. Historia polityczna świata po 1945 roku, wyd. 2005, s. 140.). Głoszony przez niego program arabskiego socjalizmu oraz panarabizmu był ideowo bliski baasizmowi. Ponadto przywódców partii do zacieśniania kontaktów z Egiptem skłaniała także niepewna sytuacja międzynarodowa kraju (zimna wojna, próby włączenia Syrii do Paktu Bagdadzkiego, doktryna Eisenhowera, wrażenie wywołane interwencją zachodnią w czasie kryzysu sueskiego). Wreszcie na postawę liderów partii Baas wpływał fakt, że idee lewicowe w Syrii były - pod wpływem wymienionych wydarzeń międzynarodowych, przekładających się na nastroje antyzachodnie - coraz popularniejsze, a partia Baas musiała rywalizować o poparcie z Komunistyczną Partią SyriiŁ. Fyderek, Pretorianie i technokraci..., s. 42-43..