Partia nie potępiła również kolejnych przewrotów przeprowadzonych jeszcze w tym samym roku przez Samiego al-Hinnawiego oraz Adiba asz-Sziszaklego. Po puczu al-Hinnawiego Aflak przyjął nawet stanowisko ministra oświaty w rządzie tymczasowymJ. McHugo, Syria, s. 130.. Gdy rządy asz-Sziszaklego stawały się coraz bardziej autorytarne, partia Baas znalazła się w opozycji. W analogicznej sytuacji znalazła się Arabska Partia Socjalistyczna kierowana przez Akrama al-Hauraniego, początkowo współpracownika asz-Sziszaklego. W 1952 partia socjalistyczna przyłączyła się do formacji Aflaka i al-Bitara, a tak powstała organizacja przyjęła nazwę łączącą nazwy dwóch poprzedniczek: Partia Socjalistycznego Odrodzenia Arabskiego (arab. Hizb al-Baas al-Arabi al-Isztiraki).
Naczelnymi hasłami partii były dążenie do jedności arabskiej, szeroko rozumianej wolności (wyznania, wypowiedzi, zgromadzeń, ekspresji artystycznejJ. McHugo, Syria, s. 119-120.) oraz socjalizmu. Granice państwa arabskiego sięgać miały od Adenu i cieśniny Bab al-Mandab do Tatwan oraz do Anatolii na północy, pokrywając się z obszarem największej terytorialnej ekspansji arabsko-muzułmańskiejF. Jomma, System polityczny Syrii a „Arabska Wiosna Ludów”. Reforma państwa czy upadek reżimu? [w:] red. K. Górak-Sosnowska, K.