W roku 1946 objął stanowisko starszego asystenta na Wydziale Mechanicznym Politechniki Gdańskiej. Po 5 latach awansował na adiunkta, a w 1954 roku został mianowany zastępcą profesora. W roku 1953 pracował dodatkowo w Zakładzie Podstaw Teorii Konstrukcji Maszyn Polskiej Akademii Nauk w Gdańsku. W roku 1959 na Wydziale Mechanicznym PG uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy pt. „Konstrukcja i badanie maszyny badawczej do łożysk poprzecznych”. W tym samym roku nadano mu tytuł i stanowisko docenta, natomiast w roku tytuł i stanowisko profesora nadzwyszajnego.
W 1954–1956 był dziekanem Wydziału Mechanicznego. Przyczynił się do reorganizacji Wydziału i podziału na 2 nowe: Maszynowy i Technologii Maszyn/ W 1955–1964 został kierownikiem Katedry Części Maszyn, od 1965–1970 Katedry i Zakładu Podstaw Konstrukcji Maszyn. Od 1 czerwca 1963 został pełnomocnikiem rektora PG ds. współpracy z gospodarką i umożliwienie współpracy Katedr PG z przemysłem w badaniach naukowych. Zapoczątkował w Katedrze Części Maszyn budowę laboratorium tribologicznego.
W latach 1967–1970 był przewodniczącym Wydziału IV Nauk Technicznych Gdańskiego Towarzystwa Naukowego.