Del Col, s. 707, 709..
W 1655 regentka księstwa Sabaudii, Krystyna Maria Burbon, ponowiła próbę zmuszenia wszystkich waldensów do konwersji na katolicyzm. Wobec odmowy zdecydowanej większości z nich wojska sabaudzkie dokonały masakry waldensów (tzw. Wielkanoc piemoncka), która odbiła się głośnym echem w Europie. Pod presją państw protestanckich regentka musiała się jednak wycofać z represji i powrócić do warunków ugody z Cavour. Do polityki represji powrócił w 1686 książę Wiktor Amadeusz II (pan. 1675–1730), pod presją swego sojusznika, króla Francji Ludwika XIV. Zerwanie sojuszu francusko-sabaudzkiego w 1689 skłoniło jednak księcia do zmiany tej polityki, a w 1694 formalnie odwołano antywaldeński edykt z 1686Del Col, s. 632-634;Canosa, s. 66-68..
Panowanie Wiktora Amadeusza II przyniosło ważne zmiany w funkcjonowaniu inkwizycji w Sabaudii i Piemoncie. Władca ten, w ramach szerszego sporu ze Stolicą Apostolską o prawo wpływania na nominacje kościelne w swym państwie, począwszy od 1698 wetował nominacje inkwizytorskie dokonywane przez Kongregację Świętego Oficjum. Nominaci na stanowiska inkwizytorów Saluzzo (w 1698), Turynu (w 1708) i Alessandrii (w 1709) niezwłocznie po przybyciu otrzymali nakazy opuszczenia terytorium księstwa w ciągu 24 godzin.