Lavenia, s. 1587..
Inkwizycja rzymska W 1559 na mocy traktatu w Cateau-Cambrésis syn Karola III, Emanuel Filibert, odzyskał z rąk Francuzów całe księstwo Sabaudii i Piemontu. Parlament w Turynie uległ rozwiązaniu, a na mocy porozumienia księcia z papieżem Piusem IV ostatecznie zorganizowano w Sabaudii-Piemoncie struktury inkwizycyjne podległe Kongregacji Świętego Oficjum. W 1560 papież utworzył w Turynie stałą nuncjaturę apostolską, a wielkiego inkwizytora i przewodniczącego Kongregacji Świętego Oficjum, kardynała Michele Ghislieriego, mianował biskupem Mondovì (w 1561 przeprowadził on wizytację swojej diecezji) oraz superintendentem do spraw wiary w Piemoncie. Zgodnie z ustaleniami, inkwizytorzy mogli prowadzić swą działalność pod kierownictwem Kongregacji, w porozumieniu z nuncjuszem apostolskim, który zarazem miał być łącznikiem między inkwizytorami a Kongregacją. Ten model funkcjonowania przetrwał do XVIII wiekuBlack, s. 30; Lavenia, s. 1587-1590; Canosa, s. 30 i nast..