A w 1596 roku właścicielem majątku był Jan Połoz, który założył tu ogromny park, z centralnym zamkiem, które wraz z resztą Duboi były już w 1598 roku własnością innego bogatego szlachcica Jana Popowa. Na początku XVII wieku właścicielami majątku byli Ogińscy, później Radziwiłłowie. W 1635 albo 1638 roku Albrycht Stanisław Radziwiłł przekazał go zakonowi pińskich jezuitów, którzy urządzili tu sobie letnią rezydencję. W starym zamku urządzono ochronkę dla sierot, a obok sztucznej wyspy wybudowano pierwszą kaplicę. W 1648 roku wieś była spalona przez kozaków ukraińskich. W 1706 roku, podczas III wojny północnej w rezydencji jezuitów przebywał król szwedzki Karol XII (w czasie tej wojny wieś była ponownie spalona). W 1748 roku mieszkał w niej Adam Tadeusz Naruszewicz.
Po kasacie zakonu jezuitów w 1773 roku ten rozległy majątek kupił prawdopodobnie Ignacy Kurzeniecki. W 1784 roku odwiedził go tu król Stanisław August. Królowi towarzyszył bp Adam Naruszewicz.
Przed rozbiorami Duboja leżała w województwie brzeskolitewskim Rzeczypospolitej. Po II rozbiorze Polski w 1793 roku znalazła się na terenie Imperium Rosyjskiego. W 1830 roku pod miasteczkiem odbyła się bitwa między wojskami powstańczymi Tadeusza Pusłowskiego w wojskami carskimi.