W wojskach lądowych planowano sformowanie dodatkowo czterech korpusów piechoty, siedmiu dywizji piechoty, dwóch dywizji zmechanizowanych, trzech brygad przeciwdesantowych. Zrezygnowano z utrzymywania dywizji terytorialnych. Korpusy piechoty miały liczyć po dwie dywizje piechoty i jedną dywizje zmechanizowaną w zachodnich okręgach, a po trzy dywizje piechoty we wschodnich. W skład korpusów piechoty włączono pułk artylerii ciężkiej. W wojskach lądowych rozpoczęto formować m.in. dowództwa 8., 9., 11. i 12 Korpusu Piechoty, oraz 21., 22., 24., 25., 27., 29., 30 Dywizję Piechoty.
Duży przyrost ilościowy nie szedł w parze z rozbudową jakościową, tworzono liczne jednostki słabo wyposażone w sprzęt bojowy. Etaty często odbiegały od stanów z II wojny światowej np. 15 dywizji piechoty miało etat tzw. „mała konna”, a tylko 4, 5, 12, 14 Dywizja Piechoty posiadały etaty zbliżone do etatów dywizji z 1945 roku i miały w pełni zmotoryzowany transport.