Piechota była nadal najliczniejszym rodzajem wojsk obejmującym ponad połowę stanu wojsk lądowych.
Okres przyspieszonego rozwoju piechoty Od zakończenia II wojny światowej do początku 1949 roku Wojsko Polskie podlegało stałemu procesowi redukcji. 1 stycznia 1949 roku Dowództwu Wojsk Lądowych podlegały dowództwa: sześciu okręgów wojskowych i 16 dywizji piechoty.
Realizację zamierzeń organizacyjnych rozpoczęto w marcu 1949 roku. Rozwiązano DOW III i DOW VII. Na bazie rozformowanego dowództwa OW III sformowano 1 Korpus Piechoty w składzie 12 i 14 DP oraz 1 Korpus Pancerny. W OW IV sformowano 2 Korpus Piechoty w składzie 4 i 5 DP oraz 2 Korpus Pancerny.
We wrześniu 1950 rozpoczęto przekształcanie 2, 3 i 6 Dywizji Piechoty w dywizje terytorialne.
12 lutego 1951 roku marszałek Rokossowski zatwierdził przyspieszony Plan zamierzeń organizacyjnych na lata 1951 i 1952. Plan ten zrywał z dotychczasową koncepcją zrównoważonej rozbudowy wojska w powiązaniu z rozwojem gospodarki narodowej. Radykalnie miano rozbudować struktury wojska oraz wprowadzić do armii wielkie ilości sprzętu bojowego. Zapotrzebowanie wojska miał w większości pokryć budowany niemal od podstaw krajowy przemysł zbrojeniowy.