skok tłoka wynosił 1,2 m. Cylindry były niezależnie zawieszone na kolumnach z lanego żeliwa i kutej stali. Wały korbowe składały się z trzech części, z możliwością wymiany każdej, były stalowe, puste w środku, o średnicy 406 mm. Wały napędzające śruby miały taką samą konstrukcję, lecz były cieńsze – 381 mm. Każdy silnik napędzał jedną śrubę o średnicy 5,2 m i skoku 356 mm, o trzech łopatach z brązu manganowego. Silniki wyposażone były we wspólną pompę powietrzną o średnicy 61 cm i wspólny skraplacz rurowy o łącznej powierzchni 720 m² (7750 stóp2). Obieg wody zapewniały dwie niezależnie napędzane pompy odśrodkowe, z możliwością wypompowywania wody z okrętu w przypadku zalania kadłuba.
Maszyny miały moc nominalną 14 500 KM (10 800 kW) przy ciągu wymuszonym, co miało pozwolić osiągnąć prędkość maksymalną 18 węzłów (33 km/h). Podczas prób morskich okręty okazały się szybsze: „Shikishima” osiągnął 19,027 węzła (35,238 km/h), przy mocy 14 667 KM (10 937 kW), a „Hatsuse” – 19,11 węzła (przy mocy 16 117 KM i wyporności 14 500 ton). Maksymalny zapas węgla wynosił 1643 ton (1617 długich ton), co dawało maksymalny zasięg 5000 mil morskich (9300 km) przy prędkości 10 węzłów (19 km/h).