Udany rozwój firmy pozwolił na otwarcie w lipcu 1989 roku w Tuluzie centrum treningowego, gdzie odbywały się szkolenia i instruktaże dla załóg i personelu pokładowego.
Następnymi działaniami było opracowanie nowej wersji mniejszego z dwóch samolotów i możliwości modernizacji. Podczas demonstracji na salonie lotniczym w Le Bourget odbyła się oficjalna prezentacja nowej wersji ATR 42-500. Oblatana ona została 16 września 1994 roku. W ciągu roku uzyskano niezbędne certyfikaty i nowe samoloty mogły bez przeszkód trafić do linii lotniczych Aeromar i Air Dolomiti. ATR 42-500 przeszedł większe modernizacje, co spowodowało, że znacząco różnił się od poprzedniej wersji. Ważną rzeczą była zmiana silników na PW127E i montowane do nich nowe, sześciopłatowe śmigła wykonane z materiały kompozytowego. Zmieniono w znaczny sposób również wygląd kabiny pasażerskiej, a nowe wnętrze otrzymało nazwę Elegance. Zastosowane zmiany umożliwiły od tego momentu zwiększenie maksymalnej masy startowej, jak i również zasięgu samolotu. Nowy ATR był w stanie przewieźć pasażerów na odległość 1800 km w stosunku do poprzednich 1350 km. Modernizacji poddany został również ATR 72.