W następnej walce w marcu McCoy pokonał na punkty Joego Choynskiego, z którym również zremisował w październiku tego roku. 1 stycznia 1900 zwyciężył Petera Mahera.
Znokautował w 4. rundzie Joego Choynskiego 12 stycznia 1900 w Nowym Jorku, odbierając mu tytuł mistrza świata kategorii półciężkiej do 165 funtów. Nie bronił tego mistrzostwa, a za to odnowił swoje roszczenia do tytułu w wadze średniej, wygrywając z Danem Creedonem i Jackiem Bonnerem. W międzyczasie zremisował z Tommym Ryanem, który był powszechnie uznawany za mistrza tej kategorii wagowej. 30 sierpnia 1900 w Madison Square Garden w Nowym Jorku McCoy został znokautowany przez byłego mistrza świata wagi ciężkiej Jima Corbetta, przy czym podejrzewano, że walka była ustawiona.
22 kwietnia 1903 w Detroit przegrał na punkty z Jackiem Rootem. Walka ta jest uważana za pierwszy pojedynek o mistrzostwo świata kategorii półciężkiej z limitem 175 funtów. W następnym roku stoczył walkę no decision z „Philadelphia” Jackiem O’Brienem oraz pokonał Jacka „Twin” Sullivana. W 1905 walczył tylko raz, a w 1906 i 1907 nie występował w ringu. W 1908 stoczył dwie walki, w tym znokautował Petera Mahera. Występował jeszcze w 1911 i 1912, a ostatnią walkę bokserską stoczył w 1914.