2 marca 1896 w Nowym Jorku McCoy niespodziewanie znokautował mistrza świata w kategorii półśredniej Tommy’ego Ryana. Był to pojedynek o tytuł mistrzowski w wadze średniej do 154 funtów. McCoy był wcześniej sparringpartnerem Ryana, który go zlekceważył i niedostatecznie przygotował się do walki. Podobno McCoy wprowadził Ryana w błąd udając, że jest chory i bez sił. 18 maja tego roku w Bostonie McCoy wygrał przez dyskwalifikację w 6. rundzie z Mysterious Billym Smithem, a 26 grudnia w Johannesburgu znokautował z 9. rundzie Billa Doherty’ego w pojedynku o południowoafrykańską wersję mistrzostwa świata kategorii średniej do 158 funtów. We wrześniu 1897 zremisował z Tommym Ryanem (pojedynek przerwała policja), a w listopadzie znokautował George’a LaBlanche’a.
17 grudnia 1897 w Nowym Jorku Kid McCoy i Dan Creedon zmierzyli się w pojedynku o mistrzostwo wagi średniej do 158 funtów. Poprzedni mistrz Bob Fitzsimmons był wówczas mistrzem wagi ciężkiej. McCoy zwyciężył przez poddanie w 16. rundzie. Nie bronił jednak nowo zdobytego tytułu i zaczął mierzyć się z zawodnikami wagi ciężkiej. Gdy 20 maja 1898 w Syracuse pokonał na punkty Gusa Ruhlina, ogłosił się mistrzem świata kategorii ciężkiej. Jego roszczenia skończyły się, gdy 10 stycznia 1899 w Nowym Jorku Tom Sharkey znokautował go w 10. rundzie.