Dwa lata później zatrzymano w nim prowodyrów „powstania chłopskiego” w powiecie leskim (21 czerwca – 9 lipca 1932), w tym skazanych na karę śmierci oraz chłopów, wielu chorych i pobitych z pobliskich wsi Ulucz, Dydnia, Temeszów i Dynowa za udział w strajkach z roku 1937Roczniki dziejów ruchu ludowego – Wydania 9-10, 1967, s. 405; Przeciw sanacji: wybór dokumentów ze strajków chłopskich z lat 1936–1937, Wydawnictwo Literackie, 1956, s. 153.. Pojemność więzienia na ówczesne warunki ustalona została na 239 osób. Kapelanem w więzieniu był ks. Jakub Mikoś. W 1933 naczelnikiem więzienia był podkomisarz SW, Władysław Władyka, do 1937 naczelnikiem więzienia był podkomisarz SW Jerzy Fries. W październiku 1937 została udaremniona ucieczka z więzienia siedmiu osadzonych, skazanych za kradzieże recydywistów. Do końca istnienia II Rzeczypospolitej w 1939 więzienie w Sanoku podlegało Sądowi Okręgowemu w Jaśle oraz szerzej Sądowi Apelacyjnemu w Krakowie, jako więzienie zwykłe było przeznaczone do odbywania kar więzienia do lat trzech, aresztu do roku oraz dla tymczasowo zatrzymanych i aresztowanych, natomiast posiadało jednocześnie oddział dla niepełnoletnich z przeznaczeniem dla mężczyzn w wieku od 7 do 21 lat i odbywania przez nich kar więzienia do lat trzech.