ruszył na bombardowanie Cagliari, ale nagle, w trakcie desantu, wśród lądujących żołnierzy wybuchł bunt, co zmusiło go do udania się na plażę i zagonienia buntowników z powrotem na statki.

Gdy w czasie tej kampanii przybył na Korsykę, został przyjęty w domu Bonapartych. Zapoczątkował się wówczas jego romans z Elizą, siostrą przyszłego cesarza, a także przyjazne stosunki z rodziną, które miały trwać aż do jego śmierci. W marcu 1793 roku udał się do Paryża, gdzie starał się przekonać władze do przyjęcia morskiego kodeksu karnego, który miałby zapobiec przyszłym rebeliom i buntom, ale wzbudził tylko rosnące niezadowolenie we francuskich bazach marynarki. W końcu, 31 maja, został po opublikowaniu projektu kodeksu odprawiony i aresztowany, ale uwolniono go 9 Thermidora (27 lipca).

W 1795 roku otrzymał awans na wiceadmirała, a Dyrektoriat zaproponował mu objęcie stanowiska ministra floty i kolonii;