W tym czasie eksperymentował również z filmem. Jego seria krótkometrażowych dokumentów Kronika zakopiańska z 1924 była wyświetlana w zakopiańskim kinie „Sokół”. Rok później był również operatorem filmu Sabałowa baśń w reżyserii Wojciecha Leszczyca. W 1930 nakręcił kolejny krajoznawczy film krótkometrażowy o Dolinie Kościeliskiej. Zrealizował również filmowy dokument na temat Olimpiady w Berlinie.
Przez całe życie angażował się w działalność społeczną. Do Sokoła wstąpił jeszcze w 1902 roku, przed pierwszą wojną był kierownikiem drużyny w Zakopanem, w końcu lat 20. był wiceprezesem, a od 1938 prezesem Zarządu Towarzystwa. W latach 20. i 30. opiekował się również sekcją narciarską lokalnego oddziału tej organizacji. Po I wojnie był aktywnym członkiem Fotoklubu Polskiego, przez pewien czas pełnił również funkcję prezesa podhalańskiego okręgu Polskiego Związku Narciarskiego.
W 1931 zakład Schabenbecka przeniesiony został do nowej siedziby, okazałej kamienicy wybudowanej w miejscu rozebranej willi Stefa. On sam wkrótce potem zaangażował się w prace samorządu miejskiego: w 1934 został radnym Zakopanego, przez pewien czas pełnił funkcje ławnika i zastępcy burmistrza.