Zrezygnował z pracy w 1970 roku.
Początki kariery szachowej Baturinskiego to uczestnictwo w mistrzostwach Moskwy (1938, 1946), półfinale mistrzostw ZSRR (1945) oraz międzynarodowych zawodach w grze korespondencyjnej. Odniósł zwycięstwa w partiach z Igorem Bondariewskim, Wasilijem Smysłowem, Tigranem Petrosjanem, Aleksiejem Sokolskim, Lwem Aroninem i Władimirem Liberzonem. Zdaniem arcymistrza Giennadija Sosonki, Baturinski wyróżniał się jako silny, rozumiejący szachową grę zawodnik. Pomimo obowiązków zawodowych, przez które Wiktor Baturinski nie mógł osiągnąć tytułu mistrza, pod koniec życia odniósł sukcesy, dzięki którym w 1994 roku Międzynarodowa Federacja Szachowej Gry Korespondencyjnej przyznała mu tytuł mistrza międzynarodowegoPlayer Details: Baturinsky, Viktor Davidovich.
Jako działacz szachowy wyróżniał się grubiaństwem i żołnierskim poczuciem humoru, często używał niecenzuralnych słów. Do wszystkich podopiecznych szachistów, poza elitarnymi arcymistrzami, zwracał się per „ty”, a oni niezmiennie odpowiadali mu grzecznościowym „pan”. Sztywno bronił interesów ZSRR i radzieckich szachistów na arenie międzynarodowej. Szczególnie, będąc kierownikiem delegacji podczas znanych z różnych skandali meczów o mistrzostwo świata pomiędzy Anatolijem Karpowem i Wiktorem Korcznojem.