Życiorys Urodził się w Odessie w zamożnej żydowskiej rodzinie. Ojciec – Dawid Galpierin, działacz lewego skrzydła partii Bund, obrawszy pseudonim „Baturinski”, przeniósł się do Moskwy i nauczał w Instytucie Czerwonej Profesury; w 1929 roku wydał książkę „Ziemielnoje ustrojenije jewriejskoj biednoty” (Земельное устроение еврейской бедноты). Wiktor Baturinski, po przeprowadzce do Moskwy, został członkiem komsomolskiej komórki przy Narodowym Komisariacie Sprawiedliwości ZSRR i – od razu po ukończeniu szkoły – instruktorem komitetu KPZR do spraw miastowych przedsiębiorstw.

W 1934 roku, po rekomendacji Nikołaja Krylenki, rozpoczął studia na wydziale prawa Uniwersytetu Moskiewskiego. Na początku II wojny światowej pracował jako śledczy w Moskwie, a później w Smierszu.

W powojennych czasach zajmował stanowisko generała – pomocnika prokuratora generalnego ZSRR, jednak stopnia generała nigdy nie otrzymał. W latach 1962–1963 był uczestnikiem śledztwa i procesu karnego w sprawie szpiega Olega Pieńkowskiego, o którym napisał drobne wspomnienia, opublikowane w gazecie „Prawda”. Pisał również przemówienia dla wszystkich pięciu prokuratorów, z którymi pracował.