Andonow-Czento twierdził, że do najwyższych władz przyszłej republiki macedońskiej powinny wejść osoby o macedońskiej świadomości narodowej, nie zaś takie, które utożsamiają się z serbskością. Vukmanović-Tempo chciał natomiast wprowadzić do przyszłych władz kilku działaczy proserbskich lub też utożsamiających się jedynie z ideą jedności Słowian południowych. Posiedzenie ASNOM zakończyło się uchwaleniem manifestu do narodu macedońskiego, w którym przywoływano tradycje narodowe Słowian macedońskich, podnoszono ich prawo do samostanowienia i mówiono o solidarności z innymi narodami bałkańskimi. Stwierdzano, że powstało pierwsze narodowe państwo macedońskie, które na równoprawnych zasadach weszło do federacji jugosłowiańskiej. Skrytykowano natomiast Manifest Sztabu Głównego Narodowej Armii Wyzwolenia Jugosławii z 1943, w którym nie wezwano Macedończyków z Bułgarii i Grecji do walki o zjednoczenie wszystkich ziem zamieszkanych przez Macedończyków.