osób, natomiast 300 tysięcy Kurdów zostało wysiedlonych do obozów przesiedleńczych.

.

Tuż po przegranej przez Saddama Husajna wojnie o Kuwejt w 1991 Kurdowie, odpowiadając na apel prezydenta USA George’a Busha seniora – podobnie jak szyici iraccy na południu – wzniecili powstanie, które jednak nie otrzymało spodziewanego wsparcia od koalicji antyirackiej.

Powstanie zostało krwawo stłumione przez Gwardię Republikańską Saddama Husajna. Zginęło około 60 tysięcy ludzi, a ponad 1,5 miliona Kurdów uciekło do krajów sąsiednich. Wówczas Francja, Wielka Brytania i Stany Zjednoczone podjęły militarną interwencję, aby umożliwić powrót wypędzonych Kurdów do Iraku.

Na północy pod osłoną ustanowionej przez ONZ strefy zakazu lotów powyżej 36 równoleżnika powstała strefa bezpieczeństwa, ochraniająca ludność kurdyjską przed atakami lotnictwa irackiego. De facto przestrzeń ta broniona przez peszmergów jest niezawisła od władz w Bagdadzie. W maju 1992 roku odbyły się wybory do parlamentu kurdyjskiego.

W połowie lat 90. doszło do walk między Demokratyczną Partią Kurdystanu, skupioną wokół rodu Masuda Barzaniego, oraz proirańską Patriotyczną Unią Kurdystanu, zorganizowaną wokół osoby Dżalala Talabaniego.