Czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego zmniejszają biodostępność tlenku azotu, co prowadzi do utraty tych właściwości ochronnych, uszkodzenia połączeń śródbłonkowych i zwiększenia przepuszczalności dla makrocząsteczek. Zmiany te prowadzą do podśródbłonkowego gromadzenia się lipoprotein zawierających cholesterol. Wykazano, że transport LDL przez śródbłonek (transcytoza) odbywa się za pośrednictwem receptora SR-B1 i receptora podobnego do receptora aktywiny typu 1 (ALK1), co różni się od klasycznej endocytozy LDL zależnej od receptora LDLR. Towarzyszy temu napływ makrofagów, które fagocytują LDL.
Gdy do makrofagów napływa zbyt dużo cholesterolu pochodzącego z lipoprotein, a jego usuwanie jest niewystarczające, dochodzi do jego gromadzenia w postaci kropli lipidowych. W efekcie makrofagi przekształcają się w , które stanowią charakterystyczny element blaszki miażdżycowej i odgrywają kluczową rolę w rozwoju miażdżycy. Dochodzi także do proliferacji komórek mięśni gładkich naczyń. Komórki mięśni gładkich również posiadają zdolność fagocytozy LDL. Proliferacja i migracja komórek mięśni gładkich naczyń prowadzą do uformowania się dojrzałej blaszki miażdżycowej z czapeczką włóknistą, co zwiększa jej stabilność i zmniejsza ryzyko pęknięcia we wczesnych etapach choroby.