był komendantem Okręgu XVI Wileńskiego. Z powodu stanu zdrowia w 1932 r. został przeniesiony w stan spoczynku.
Publikował prace z zakresu dziedziny policyjnej, w tym wspólnie z innym funkcjonariuszem PP, insp. Henrykiem Walczakiem. Zajmował się m.in. żargonem przestępczym. Od 1934 pracował w Ministerstwie Skarbu odpowiadając za reformę Policji Skarbowej. Następnie był redaktorem miesięcznika „Flota Polska”. Przed 1939 zamieszkiwał przy ulicy Fryderyka Chopina 17 w Warszawie.
Po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej w trakcie obrony Warszawy z polecenia prezydenta stolicy Stefana Starzyńskiego zorganizował od 4 września 1939 w pięć dni straż obywatelską w liczbie 37 komisariatów (jej komendantem został prof. Janusz Regulski, a Ludwikowski szefem Wydziału Wykonawczego). Po poddaniu Warszawy został aresztowany przez Niemców i osadzony w więzieniu na Szucha. Pod zarzutem organizowania lotnych patroli został wywieziony na roboty przymusowe do Czechosłowacji, gdzie pracował w fabryce zbrojeniowej zakładów Škoda.