Rząd Wielkiego Księstwa Finlandii nie miał środków ani możliwości zaradzenia takiej skali kryzysowi. Import żywności z zagranicy był początkowo wykluczony z braku dostępnych do natychmiastowego wygospodarowania pieniędzy. Jednocześnie rząd nie spieszył się z uznaniem powagi sytuacji. Minister finansów Johan Wilhelm Snellman sprzeciwiał się zaciąganiu pożyczek, nie chcąc, aby wprowadzona w 1865 marka fińska uległa osłabieniu. Gdy wreszcie pod koniec 1867 roku uzyskano kredyty z frankfurckiego banku Rothschildów, kryzys był już w zaawansowanym stadium, a ceny ziarna w całej Europie poszły w górę. Kolejnym problemem stał się transport żywności. Ówczesna Finlandia miała bowiem słabo rozwiniętą sieć komunikacyjną. W ramach robót publicznych wdrożono nadzwyczajne projekty, m.in. budowę kolei z Riihimäki do Petersburga.