Jednak Otto I przegrał kampanię przeciw Dirkowi VII, a wszyscy trzej ostatecznie pogodzili się w 1197 (w czym pomogła wspomniana wcześniej rezygnacja Holandii z biskupstwa Utrechtu).
Wojna z Brabancją W 1202 roku Dirk VII sprzymierzył się z Ottonem I z Geldrii i wspólnie zaatakowali Brabancję, rządzoną przez Henryka I (także księcia Dolnej Lotaryngii). Jej władca popierał Welfów i prowadził ekspansywną politykę terytorialną we wszystkich kierunkach (Geldria, arcybiskupstwo Kolonii), a także poparł pretensje Wilhelma do tronu. W trakcie wojny Dirk i Otto złupili też miejscowości ’s-Hertogenbosch i Geertruidenberg. Kampania holendersko-geldryjska okazała się porażką, a władcy trafili do niewoli pod Heusden. Oprócz płacenia wysokiego okupu, był zmuszony uznać się wasalem Brabancji z południa swych terytoriów, a wasalem biskupstwa Utrechtu z terenów północnych. Musiał nawet uznać, że jego ojciec nie był prawnym władcą Flandrii (ten tytuł miał od 1168). Być może hańbiące warunki traktatu przyczyniły się do poważnej choroby, która spowodowała zgon władcy w rok później.