Niedługo potem dzieci niegdysiejszych wrogów zostały ze sobą zaręczone (ślub nie doszedł do skutku ze względu na śmierć syna Ottona I). Wkrótce Dirk przestał popierać przegrywających wojnę domową Hohenstaufów i stanął po stronie Welfów, by przed 1202 znów wziąć stronę Filipa Szwabskiego.
Konflikt z Wilhelmem Jego brat Wilhelm, który towarzyszył ojcu w wyprawie krzyżowej, powrócił do Holandii dopiero w 1192 i bezskutecznie domagał się dopuszczenia do współrządów. Dirk przygotowywał się do zbrojnej rozprawy z bratem, ale przeszkodziła w tym inwazja Flandrii na Zelandię. Hrabia wysłał więc swoją żonę na czele grupy rycerzy, którzy pokonali Wilhelma. Bracia zawarli traktat pokojowy, który jednak Dirk szybko zerwał. Kazał swemu zaufanemu Henrykowi de Kraan uwięzić konkurenta w wieży. Jednak Wilhelm wkupił się w jego łaski i ten go wypuścił. Pretendent znalazł sojusznika w hrabim Geldrii, Ottonie I, którego córkę poślubił. Miejscowości Ostergoo i Westergoo zaczęły popierać brata Dirka, Wilhelma. Dotychczasowy władca zyskał natomiast poparcie części Zachodniej Fryzji.