thumb|left|Makieta Pagody Do budowy wykorzystano wyrabiane na miejscu cegły. W celu wzmocnienia bryły budowli opasano ją żelaznymi łańcuchami umieszczonymi w wykonanych dla nich zagłębieniach i pokrytymi warstwą gipsu. Jest to jedyny znany przypadek wykorzystania łańcuchów do wzmocnienia budowli w architekturze birmańskiej. Na środku każdej ze ścian znajdują się wejścia do sklepionych sal, które miały być miejscem składania ofiar i odbywania ceremonii. Dziś używana jest jedynie wschodnia sala, zlokalizowana od strony rzeki.
Wielka Królewska Pagoda w Mingwan miała, podobnie jak inne stupy, pełnić funkcję relikwiarza - złożone w niej relikwie nie miały być przez wiernych oglądane, a jedynie czczone z zewnątrz. W 1797 roku zostały one umieszczone w specjalnych komorach w litym, ceglanym wnętrzu pagody na najwyższym z tarasów, przy czym największe i położone najbardziej centralnie z tych komór przeznaczone zostały na relikwie składane przez króla, a mniejsze i położone bocznie - na dary jego dworzan. Według jednej z kronik relikwii tych - m.in. złotych i srebrnych wizerunków Buddy, jego matki i syna oraz wizerunków króla i jego rodziny - jest około 40.000. Największą wartość religijną spośród tych relikwii ma kopia zęba Buddy otrzymana przez Bodawpayę w roku 1789 od cesarza Chin.